W zasadzie zagotowałem się już kilka dni temu, gdy chciałem wejść do windy obwieszony torbami z zakupami niczym tragarz. Próbuję dotknąć łapką przycisku, a tu nic. Winda się obraziła i z uporem maniaka postanowiła pozostać dwa piętra wyżej. Myślę sobie, wredna małpa, ale w sumie to przez cholerne rękawiczki! Rzucam na ziemię torby, którymi kilkanaście minut temu misternie obwiesiłem moje ciałko i uwalniam dłonie z zimowego kubraczka. Dotykam nagim palcem, co za pornografia, dotykam przeklętego panelu. Zboczona winda ponownie mnie polubiła. Wczoraj podobny problem miałem z domofonem. Dziad też nie lubi rękawiczki. Wzdycham z sentymentem za starą windą. Duży mechaniczny guzik można było nacisnąć nawet zagipsowanym łapskiem.

Cóż otaczamy się bezmyślnie panelami dotykowymi, bo modne. Czy jednak wszędzie to rozwiązanie i o każdej porze roku jest wygodne? Wnętrza domów rozumiem, ale w otwartych pomieszczeniach komunikacyjnych i na dworze? Największy jest problem z sensorami wykonanymi w technologii "pojemnościowej", które wymagają kontaktu z roznegliżowanym paluchem. 

Dzisiaj zwiedziłem wystawę "Chcemy być nowocześni", która to przyjechała do Gdyni ze stolicy. Niestety ominął mnie uroczysty wernisaż  9 lutego. Szkoda, ale miałem umówione od dawna przekładane strzyżenie. Bałem się, że jeśli jeszcze bardziej się zapuszczę, to cech fryzjerski skaże mnie na totalną dekapitację zarostu głowy. Tak więc dumnie z nową "hair fryzurą" udałem się dziś na zwiedzanie. Czy warto? Zapewne dla tych, co widzieli wystawę w zeszłym roku w Warszawie to odgrzewany kotlet. Ja jednak wtedy nie jadłem i chętnie teraz spróbowałem. Sądzę, że nie jestem odosobnionym przypadkiem. No więc, jak mi smakowało?

Polski design mrocznych lat komunizmu 1955-1968 wbrew pozorom miał ciekawe odcienie. Na wystawie można zobaczyć sporo oryginalnego mebla z kolekcji Muzeum Narodowego w Warszawie. Dominują krzesła oraz ceramika doprawione odrobiną plakatu reklamowego. 

Odbija się cichym echem prozachodni nurt „słodkich lat 50”. Natomiast nutę rozrzewnienia wywołał we mnie aparat fotograficzny Alfa, którego współprojektantem był nieżyjący już mój Profesor Meisner. Ach te czasy studiów. Kręcę paluchem wąsa przeszłości i wracam na ziemię. 

Szkoda, że duże obiekty, jak chociażby Syrena Sport można było zobaczyć jedynie w postaci fotograficznej. Taki mały niedosyt pozostał. Pyszny kotlet, ale zjadłoby się dwa z buraczkami. Moim zdaniem najmocniejszą częścią wystawy są tkaniny. Rewelacyjne wzory niegdyś widziane w albumach i TV porażały na żywo swoją skalą i kolorem. Co nieco chętnie bym „przytulił”. Błękitna zasłona z biało-czarnymi rybami jak znalazł do pokoju moich dzieciorów. Niestety muzeum jest zabezpieczone detektorami ruchu itp…Nie zaryzykuję włamania, choć wyniosłem w pamięci kilkanaście obiektów. Polecam i zapraszam do Muzeum Miasta Gdyni.

Może to nie duża rzecz, ale czasem powiadają, że warto się pochwalić. Stoisko, które zaprojektowałem na targi  Budma 2012 otrzymało nagrodę „Acanthus Aureus”. Było ciekawie i efektownie, bo w tym roku Satel postawił na żywą prezentację automatyki domowej.  Z garów kuchennych buchała para, czujnik pożaru piszczał, a z umywalki lała się kolorowa woda wykrywana przez czujkę zalania.  Była też sterowana automatycznie sadzawka ogrodowa, roleta, ogrzewanie, oświetlenie i wiele innych bajerów. Krótko mówiąc błyskało, świeciło, grało, a klienci byli zadowoleni. Nie ma to jak demonstracja rozwiązań na konkretnych przykładach z życia wziętych. Udało się? Oczywiście, że tak :-)

Jak większość wynalazczych produktów  KeyPort powstał z  naturalnej potrzeby projektanta. Pojawia się problem, zauważamy go i  rozwiązujemy. Tak więc, denerwuje Cię pęk plączących się kluczy? Jest na to sposób. Zabrzmiało jak slogan reklamowy z telezakupów Mango?

Nie mniej przemyślana konstrukcja umożliwia przystosowanie większości typów kluczy dostępnych na rynku. Ponadto możemy umieścić moduł latarki lub pamięć USB. Ot taki niezbędnik cybernetycznego skauta. Przecież szwajcarski scyzoryk jest już passe.  Zainteresowanych zgłębieniem lektury odsyłam na stronę: http://mykeyport.com/

Patrzę na wieniec  kluczy, który dzwoni  wesoło w kieszeni moich spodni. Czasem uwiera i irytuje. Myślę sobie, ten KeyPort to naprawdę super sprawa. Czy jednak pomysł jest tak świeży, jak to przedstawia autor i producent w jednej osobie?   Po chwili namysłu przychodzą mi do głowy powiązania z wcześniej powstałymi produktami. Pamiętacie może bombowy długopis z wieloma kolorowymi wkładami, które można było wysuwać?  A kluczo-piloty samochodowe?

Innowacja i inspiracja idą często w parze. Co więcej, jak w matematyce suma kilku oryginalnych pomysłów może przynieść kolejny ciekawy produkt.  Współczesne projektowanie w dobie wioski globalnej to nic innego jak żonglerka zaistniałymi wcześniej pomysłami. Jednak problem tak naprawdę pojawia się na poziomie formy – stylizacji produktu. Wymyślenie kształtu mebla, który nie byłby podobny do czegoś, co wcześniej powstało graniczy z cudem.  Wyłania się z czeluści mrocznego designu widmo plagiatu. Stawiam sobie pytanie, czy wszystko, co najwartościowsze zostało już wymyślone?  Zdaje się, że projektanci XXI wieku działają niczym przetwórnia na wysypisku produktów. Oby to przetwórstwo było jak najbardziej kreatywne. 

Krótko mówią klocek na klocku stoi pod telewizorem. Wszystko to sześciany, czasem lekko zaokrąglone, piano Glass,  mryga jakiś ledzik dekoracyjny. Z tyłu kłębowisko kabli.

Wczoraj przez przypadek grzebiąc w necie niczym  kura w poszukiwaniu ziarna natknąłem się ponownie na produkt firmy D-link. Centrum multimedialne Boxee Box, bo nim mowa widziałem pierwszy raz na żywo podczas wystawy Dobry Wzór 2011. Już wtedy chciałem o nim pisać na blogu. Pojawiły się jednak inne tematy. Dziś wracam do sprawy trzymając w dłoni pilota wycelowanego w stronę moich czarnych klocków. Pod tym względem Boxee Box zaskakuje. Nie ukrywam, że ów produkt przywrócił moją wiarę, że w tej branży mogą pojawić się zaskakujące wizualnie urządzenia. Jak do tego doszło? Myślę, że projektanci urżnęli  piłą klocka. Ten się obrócił. Następnie ci sami Panowie otumanili rzadkim oparem zarząd firmy i przepchali w ten sposób projekt do realizacji. Zapewne kształt obudowy Boxee Box nie wynika z innowacyjności technologicznych i ergonomicznych badań.  Po prostu intryguje. Panowie i Panie to też dobry design mimo tego, że teraz moda na innowację.